ආදරය, විවාහය, දික්කසාදය, මාතෘභාවය සහ වයස පිළිබඳ සමාජයේ බලාපොරොත්තු අතරින් තමන්ගේම ජීවිතය තෝරාගැනීම ගැන ටැම්සන් ෆිඩල්ගේ කතාව
කාන්තාවකගේ ජීවිතයට සමාජය විසින් නොලියූ කාලසටහනක් තිබේ. විසි ගණන්වලදී ආදරය සොයාගත යුතුය. තිස් ගණන්වලදී විවාහ විය යුතුය. දරුවන් ලැබිය යුතුය. හතළිස් ගණන් වන විට ජීවිතය ස්ථාවර වී තිබිය යුතුය. පනස් ගණන්වලදී තරුණ කාලය අවසන් වී ඇති බව පිළිගත යුතුය.
එහෙත් සැබෑ ජීවිතය එවැනි කාලසටහනකට අනුව ගමන් කරන්නේ නැත.
කෙනෙකුගේ ජීවිතය විවාහයකින් පසු වෙනස් විය හැකිය. දික්කසාදයකින් පසු නැවත ආරම්භ විය හැකිය. දරුවන් නොලැබීමට තීරණය කළ හැකිය. වසර ගණනාවක් බලාපොරොත්තු වූ ආදරය ජීවිතයේ පසුවන අවධියකදී හමුවිය හැකිය. එසේත් නැතිනම්, කිසිවෙකුගේ පැමිණීමකින් තොරව තමන් සමඟම සතුටින් ජීවත් වීමට කාන්තාවකට හැකි බව ඇයම අවබෝධ කරගත හැකිය.
මේ සෑම අවස්ථාවක්ම තම ජීවිතයෙන් අත්විඳ ඇති කාන්තාවක් ලෙස ටැම්සන් ෆිඩල්ගේ කතාව විශේෂ වන්නේ ඒ නිසාය.
වසර ගණනාවක් නිව්යෝර්ක් නගරයේ රූපවාහිනී මාධ්‍යවේදිනියක ලෙස කටයුතු කළ ඇය පසුව කාන්තාවන්ගේ සෞඛ්‍යය හා යහපැවැත්ම වෙනුවෙන් කතා කිරීමට යොමු වූවාය. විශේෂයෙන් කාන්තාවන්ගේ ජීවිතයේ මැදිවිය සමඟ සම්බන්ධ ශාරීරික හා මානසික වෙනස්කම් පිළිබඳව විවෘත සංවාදයක් ගොඩනැගීමට ඇය කටයුතු කරමින් සිටී. ඇයගේ එකී සමාජ කථිකාවත තුළ ආදරය සහ සබඳතා පමණක් නොව, වයසට යාම, තමන් පිළිබඳ අවබෝධය, මාතෘත්වය සහ තමන්ගේ තීරණ වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම පිළිබඳ වැදගත් පණිවිඩයක්ද තිබේ.
“වයස විසි ගණන්වලදී- මම ගැන ඔවුන් මොනවා හිතනවා ඇතිද?”
ටැම්සන් තම විසි ගණන් සිහිපත් කරන්නේ අන් අය තමන් පිළිබඳ සිතන ආකාරය ගැන නිරන්තරයෙන් සැලකිලිමත් වූ කාලයක් ලෙසය.
“හැමෝම මට කැමතිද? කවුරුහරි මාත් එක්ක තරහින්ද? මම කාටහරි කරදරයක් කළාද?” වැනි ප්‍රශ්න ඇයගේ සිත තුළ නිතරම පැවති බව ඇය පවසයි.
නමුත් එදා ආදරය සොයාගැනීමේදී ඇයට අවශ්‍ය වූයේ අද මෙන් සන්සුන්, ගැඹුරු සබඳතාවක් නොවේ. තමන්ට කැමති කෙනෙකු සිටීම, තමන් දෙස බැලීම, තමන්ට පණිවිඩයක් එවීම වැනි දේවල් ඇගේ වටිනාකම තීරණය කරන දේවල් බවට පත්ව තිබුණි.
ඇය පවසන්නේ තම විසි ගණන්වලදී තමන් “අන් අයගෙන් ලැබෙන අවධානය” මත වැඩි වශයෙන් තමන්ගේ වටිනාකම මැනගත් බවයි. ඇයගේ පෙනුම පිළිබඳවද එම කාලයේ දැඩි අවධානයක් තිබුණි. නිරූපිකාවක් වීමට තිබූ කැමැත්ත, ශරීරය පිළිබඳ වූ අදහස් සහ ජනප්‍රිය සංස්කෘතියෙන් ගොඩනැගුණු රූපලාවණ්‍ය ප්‍රමිතීන් ඇයගේ තරුණ කාලයට බලපෑ ආකාරයද ඇය සිහිපත් කරයි.
අද ඇය ඒ කාලය දෙස බලන්නේ වෙනස් ඇසකිනි.
එදා ඇයට “මම ලස්සනද?”, “ඔවුන් මාව තෝරාගනීද?” යන ප්‍රශ්න වැදගත් වුවත්, කාලය ගත වන විට “මට මේ පුද්ගලයා සමඟ සිටින විට මම කොහොමද දැනෙන්නේ?” යන ප්‍රශ්නය වඩා වැදගත් වන බව ඇය තේරුම් ගත්තාය.
” වයස තිස් ගණන්වලදී ආදරය ගැන හිතන විදිහ වෙනස් වෙන හැටි”
විසි ගණන්වලදී පෙනුම සහ අවධානය වඩා වැදගත් වූවත්, තිස් ගණන්වලදී කෙනෙකු සමඟ ජීවිතය බෙදාගැනීම පිළිබඳ සිතුවිල්ල වැඩි විය. ඒ සමඟම ඇයගේ වෘත්තීය ජීවිතයද ඉදිරියට ගියේය.
වයස පිළිබඳ අපේක්ෂාවන් ඇයටද තිබුණි. රූපවාහිනී මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ කාන්තාවන් වයසට යාමත් සමඟ වෘත්තීය අවස්ථා අහිමි විය හැකි බවට ඇයට අනතුරු අඟවා තිබුණි. පිරිමි මාධ්‍යවේදීන් වයසට යන විට එය සාමාන්‍ය දෙයක් ලෙස පෙනුණත්, කාන්තාවන්ගේ වයස පිළිබඳව වෙනස් ආකාරයේ අපේක්ෂාවක් තිබූ බව ඇය සිහිපත් කරයි.
මේ අත්දැකීම එක් වැදගත් ප්‍රශ්නයක් මතු කරයි.
කාන්තාවක් වයසට යන විට ඇගේ වටිනාකම අඩු වන්නේ ඇයි?
වයස වැඩිවීම යනු අහිමිවීමක් නොව, තමන්ව වඩා හොඳින් තේරුම් ගැනීමට ලැබෙන අවස්ථාවක් බව වටහා ගත යුතුය.
වයස හතළිස් ගණන්වලදී සියල්ල නැති වූ තැනින් නැවත තමන් සොයාගන්නා ආකාරය
ඇගේ ජීවිතයේ වඩාත්ම දුෂ්කර අවධියක් පැමිණියේ හතළිස් ගණන්වලදීය.
ඇය දික්කසාදයකට මුහුණ දුන්නාය. ඒ සමඟම ඇය සහ සැමියා එක්ව ආරම්භ කළ ව්‍යාපාරයද අහිමි විය. විශාල ණය බරකටද ඇය මුහුණ දුන්නාය. දවස පුරා රැකියාව කර අවසානයේ හිස් නිවසකට පැමිණීම ඇගේ ජීවිතයේ යථාර්ථයක් බවට පත්විය. ඇයගේ බල්ලන් දෙදෙනා සමඟ නිවසේ තනිව සිටි රාත්‍රීන් ගණනාවක් ඇය පසු කළාය.
එහෙත් ඒ තනිකම ඇයට තවත් දෙයක් ලබා දුන්නේය.
තමන් කවුද යන්න තේරුම් ගැනීමට අවකාශයක්.
සබඳතාව තුළ තමන් නොසලකා හැර තිබූ සංඥා, තමන්ට සැබවින්ම අවශ්‍ය දේ සහ තමන් පිළිගත නොයුතු දේ ඇය නැවත සලකා බැලුවාය.
අප බොහෝ විට සබඳතාවක් අවසන් වූ විට අසන්නේ “ඔහු හෝ ඇය මට මෙහෙම කළේ ඇයි?” යන්නයි. නමුත් ටැම්සන්ගේ අත්දැකීමේදී වැදගත් වූයේ වෙනත් ප්‍රශ්නයකි.
“මම මගේ ජීවිතයේ මොන තරම් දේවල් පිළිගත්තාද?”
එම ප්‍රශ්නය ඇයව තමන් දෙසට නැවත හැරවීය.
ශක්තිමත් කාන්තාවක් වීම යනු සෑම විටම ශක්තිමත් තීරණ ගැනීම නොවේ
බාහිර ලෝකයට ඇය ශක්තිමත් කාන්තාවක් වුවත්, තම සබඳතාව තුළ ඇය එතරම් ශක්තිමත් බවක් නොදැනුණි. ඇය වාචික සහ ශාරීරික හිංසනයට මුහුණ දී තිබුණි. ඒ පිළිබඳව තමන්ටම පිළිගැනීමට පවා ඇයට වසර ගණනාවක් ගත විය. ඒ සඳහා මානසික උපදේශනයද ඇය ලබා ගත්තාය.
ඇගේ අත්දැකීමෙන් පෙනී යන්නේ හිංසනකාරී සබඳතාවක සිටින කාන්තාවක් “ඇය ශක්තිමත් නම් ඇයි එතැනින් පිටවුණේ නැත්තේ?” යන සරල ප්‍රශ්නයකින් තේරුම්ගත නොහැකි බවයි.
සබඳතාවකින් ඉවත් වීම සෑම විටම එක මොහොතක සිදුවන පැහැදිලි තීරණයක් නොවේ. ආදරය, බලාපොරොත්තුව, බිය, වරදකාරී හැඟීම සහ “මම වෙනස් කළොත් සියල්ල හොඳ වෙයි” යන සිතුවිල්ල එකිනෙක ගැටෙමින් කාන්තාවක් දිගු කාලයක් එම සබඳතාව තුළ රඳවා තැබිය හැකිය.
තමන්ගේ ජීවිතයට වගකීම භාරගැනීම යනු සිදු වූ සියල්ල තමන්ගේ වරදක් බව පිළිගැනීම නොවේ.
තමන් පිළිගත් දේවල්, තමන් වෙනස් කළ යුතු දේවල් සහ තමන්ට සැබෑවටම ගැළපෙන ජීවිතය කුමක්ද යන්න හඳුනාගැනීමයි.
ආදරය නැවත හමුවෙන්නේ තමන්ව සොයාගත් පසුවද?
දික්කසාදයෙන් පසු ඇය නැවත විවාහ වන්නේ නැති බව සිතා සිටියාය. ඇයට තවදුරටත් කිසිවෙකු අවශ්‍ය නොවන බව ඇය සිතුවාය.
තමන් තනිව සිටියත් සම්පූර්ණ බව දැනීමයි.
ඇය පවසන්නේ තමන් සමඟ සතුටින් සිටීමට හැකි වූ පසු, වෙනත් සබඳතා තම ජීවිතයට පැමිණියත් ඒවා තම ජීවිතයේ සම්පූර්ණත්වය තීරණය නොකරන බවයි.
සෞඛ්‍ය සම්පන්න සබඳතාවක් තුළ ඇගේ ශරීරයද වෙනස් ආකාරයකින් ප්‍රතිචාර දක්වන බව ඇය පවසයි.
සබඳතාවක් අපට ලබා දිය යුත්තේ අපගේම වටිනාකම ඔප්පු කිරීමට තවත් වේදිකාවක් නොව, අපට අපම වීමට හැකි ආරක්ෂිත අවකාශයකි.
“මට දරුවන් නැත්තේ ඇයි?” කාන්තාවකට වැඩිපුරම අසන්නට ලැබෙන ප්‍රශ්නය
“කවදාද දරුවන් ලැබෙන්නේ?”, “වයසට ගියාම ඔබව බලාගන්නේ කවුද?”, “දරුවෙකුගේ ආදරය නොලැබුණොත් ඔබට සම්පූර්ණත්වය දැනෙන්නේ කොහොමද?” වැනි ප්‍රශ්න ඇයටද නිතර අසන්නට සිදුවිය. එම ප්‍රශ්න ඇය තුළ තමන්ගේ තීරණය පිළිබඳ සැකයක් පවා ඇති කළ බව ඇය පවසයි. අද ඇය ඒ තීරණය දෙස වෙනස් ආකාරයකින් බලයි.
ඇය දරුවන්ට ආදරය කරයි. ඥාති දරුවන් සමඟද සමීප සබඳතාවක් පවත්වයි. නමුත් තමන්ට දරුවන් නොලැබීම තම ජීවිතයේ අඩුවක් ලෙස ඇය නොදකියි. මෙහිදී ඇය මතු කරන ප්‍රශ්නය ඉතා සරලය.
“මට දරුවෙක් අවශ්‍යද, නැතිනම් මට දරුවෙක් අවශ්‍ය විය යුතු බව අනෙක් අය කියන නිසාද මම එය අවශ්‍ය යැයි සිතන්නේ?”
කාන්තාවකගේ මාතෘත්වය පිළිබඳ තීරණය ඇගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේ තීරණයකි.මවක් වනවාද යන්න තෝරාගැනීමත්, එය තෝරා නොගැනීමත් එකිනෙකට වඩා උසස් හෝ පහත් තීරණ ලෙස නොව, වෙනස් ජීවන තේරීම් ලෙස දැකිය හැකිය.
ආදරය සොයන විට වයසට බිය විය යුතුද?
වයස වැඩිවීමත් සමඟ ආදරය සොයාගැනීම අපහසු වන බවට සමාජයේ බොහෝ විශ්වාස තිබේ.
“මට දැන් විසි හතයි. මම ප්‍රමාදයිද?”
“මට දැන් තිස් හයයි. මට කෙනෙක් හමුවෙයිද?”
“මට දික්කසාද වෙලා අවුරුදු විස්සක් ගියා. දැන් නැවත කොහෙන් පටන් ගන්නද?”
මෙවැනි ප්‍රශ්න කාන්තාවන්ට නිතරම ඇති විය හැකිය.
නමුත් ටැම්සන්ගේ අදහස වන්නේ වයසට අනුව ආදරයට අවසන් දිනයක් නොමැති බවයි.
ඇය විවිධ වයස්වලදී විවිධ ආකාරයේ සබඳතා අත්විඳ ඇත. ඇයගේ අත්දැකීම අනුව, තරුණ වියේදී පෙනුම, ආකර්ෂණය සහ අනෙක් පුද්ගලයාගේ ජනප්‍රියත්වය වැනි කරුණු වැදගත් විය හැකි නමුත් වයස සමඟ ප්‍රශ්නය වෙනස් වේ.
“මේ පුද්ගලයා සමඟ මට ආරක්ෂිත බවක් දැනෙනවාද?”
“මට ඔහු සමඟ මගේ ජීවිතය බෙදාගන්න පුළුවන්ද?”
“අපි එකිනෙකාට ගරු කරනවාද?”
“අපිට එකිනෙකා සමඟ සතුටින් සිටිය හැකිද?”
වැනි ප්‍රශ්න වඩා වැදගත් වෙයි.
වයස යනු අහිමිවීමක් නොව, තමන්ව හඳුනාගැනීමේ කාලයකි
ඇය පවසන්නේ තම පනස් ගණන්වලදී තමන්ට වඩාත් ශක්තිමත් බවක් දැනෙන බවයි. විසි ගණන්වලදී තමන්ට කැමති කවුද, තමන් පිළිබඳ අනෙක් අය සිතන්නේ කුමක්ද යන්න ගැන රාත්‍රියේ නිදාගත නොහැකි වූ ඇය, අද ඒ ප්‍රශ්නවලින් නිදහස්ය.
තමන් පිළිගන්නා දේත්, නොපිළිගන්නා දේත් ඇය දනී.
තමන්ගේ ශක්තීන් සහ දුර්වලතා ඇය හඳුනාගෙන ඇත.
වැදගත්ම දෙය වන්නේ ඇය තමන් කවුදැයි දනී.
ඒ නිසා ඇය වයසට යාම දකින්නේ බිය විය යුතු දෙයක් ලෙස නොවේ.
වයස වැඩි වීම යනු තමන් පිළිබඳ තවත් දේවල් ඉගෙනගැනීමට ලැබෙන අවස්ථාවකි. වෙනත් මිනිසුන්ගේ අත්දැකීම් තේරුම්ගැනීමට හැකි වීමකි. තමන්ට ගැළපෙන ජීවිතය කුමක්දැයි තීරණය කිරීමට වැඩි නිදහසක් ලැබීමකි.
මැදිවිය අවසානයක් නොවේ
කාන්තාවන්ගේ ජීවිතයේ මැදිවිය පිළිබඳ කතා කරන විට ටැම්සන්ගේ අවධානය සබඳතා පමණක් නොවේ. ඇයගේ වැඩවල විශාල කොටසක් කාන්තාවන්ගේ ශාරීරික වෙනස්කම් පිළිබඳව දැනුවත් කිරීමයි.
ඇයගේ අත්දැකීමට අනුව, වයස අවුරුදු තිස් ගණන්වල අවසානයේ හෝ හතළිස් ගණන්වල ආරම්භයේදී කාන්තාවකට ශරීරයේ විවිධ වෙනස්කම් දැනෙන්නට පටන් ගත හැකිය. ඇයම උණුසුම වැඩිවීම, බර වැඩිවීම, සන්ධි වේදනාව සහ නින්ද පිළිබඳ ගැටලු වැනි අත්දැකීම්වලට මුහුණ දී තිබුණි. ඒවා සිදුවන්නේ ඇයිද යන්න ඇයට එදා පැහැදිලිව නොතිබුණි.
එබැවින් ඇය කාන්තාවන්ට පවසන වැදගත්ම දෙයක් වන්නේ තම ශරීරයේ වෙනස්කම් පිළිබඳව දැනුවත් වීමයි.
මැදිවිය යනු ජීවිතය නතර වන අවධියක් නොවේ.
එය තවත් අවධියකට ඇතුළුවීමකි.
ඔබේ ජීවිතය ඔබේම වේගයෙන් යන්න.
සමහර කාන්තාවන්ට විවාහය තම ජීවිතයේ වැදගත්ම සිහිනය විය හැකිය.
තවත් කෙනෙකුට මාතෘත්වය එසේ විය හැකිය.
තවත් කෙනෙකුට වෘත්තීය ජීවිතය විය හැකිය.
තවත් කෙනෙකුට නිදහස විය හැකිය.
තවත් කෙනෙකුට මේ සියල්ලෙන් වෙනස් ජීවිතයක් අවශ්‍ය විය හැකිය.
එහි “නිවැරදි” එකක් නැත.
ටැම්සන්ගේ කතාවේ වැදගත්ම පණිවිඩය වන්නේ තම ජීවිතය අන් අයගේ කාලසටහනකට ගැළපීමට උත්සාහ නොකිරීමයි. විසි ගණන්වලදී ඔබ සොයමින් සිටි දේ තිස් ගණන්වලදී වෙනස් විය හැකිය. තිස් ගණන්වල ඔබට අවශ්‍ය වූ දේ හතළිස් ගණන්වලදී වෙනස් විය හැකිය. පනස් ගණන්වලදී ඔබට කිසිවෙකුට පැහැදිලි කිරීමට අවශ්‍ය නැති තීරණ ගත හැකිය.
ජීවිතයේ එක් අවධියක් අවසන් වීම යනු ජීවිතය අවසන් වීම නොවේ.
- දික්කසාදයකින් පසු නැවත ආරම්භ කළ හැකිය.
- දිගු සබඳතාවකින් පසු තනිව සිටීමට ඉගෙනගත හැකිය.
- වසර ගණනාවකට පසු නැවත ආදරය කළ හැකිය.
- දරුවන් නොමැතිවද අර්ථවත් ජීවිතයක් ගත කළ හැකිය.
- වයස වැඩිවෙමින් තිබුණද තමන් ගැන නැවත සොයාගත හැකිය.
සමහර විට අපට අවශ්‍ය වන්නේ ජීවිතය වේගවත් කර ගැනීම නොව, අපගේම වේගයෙන් ජීවත් වීමට අපට අවසර දීමයි.
සටහන | කල්පනී ෂමල්කා
ටැම්සන් ෆිඩල් නිල YouTube නාලිකාව ඇසුරෙන්